ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ: Η ΑΡΧΗ

Συνένοχος (παππούς): Κάπου κάποτε έναν καιρό και περισσότερες της μιας φοράς υπήρχε ένας χωριατό-κόσμος διαβολικά πλασμένος που ο καθένας έλεγε το κοντό και το μακρύ του. Δεν χρειάζεται να πάμε και πολύ μακριά. Και σήμερα τα ίδια είναι. Επικρατούσε η τζιτζιρο τηγανιστή βία, η ανέμελη φραπεδο-ανοργανωσιά και η γνωστική αμάθεια. Στον κόσμο τούτο εδώ η γλώσσα κόκκαλα δεν είχε, αλλά κόκκαλ τσάκιζε. Όλοι, μα παντός εξαιρουμένου είχαν οργανωθεί σε κοινότητες και έτρεχαν δεξιά αριστερά, πάνω και κάτω, προκειμένου να βρουν ένα σημείο για να παλουκωθούν εκεί μια και καλή. Σκουλήκια όμως είχε ο κώλος τους. Κάθε τόσο εμφανιζόταν και από μία φυσική καταστροφή που ανακάτωνε τα έντερα τους. Κι αν δεν υπήρχε φυσική καταστροφή, τότε κάποιος φτυστός σκουληκάνθρωπος θα εξέπεμπε βία προς ενίσχυση του διαβολικού τόπου μας. Φόνοι, δυστηχήματα, πορνεία, φιλαρέσκεια, ψυχολογική και σαρκική βία, γκρίνια, μιζέρια, κακομοιριά, λατρεία και κόλλημα με το μαύρο χρώμα, νεκρική σαπίλα, η μάρα και το κακό συναπάντημα καθώς και κάθε λογής καρυδιάς καρύδη ήταν καθημερινά φαινόμενα. Η ανακατωσούρα δεν είχε τελειωμό. Τα έντερα παίρναν και δίναν σε ένα άεναο κυνήγι για την κατάκτηση του υπέρτατου εγώ. Οι οργανωμένες κοινότητες ήταν οι μητέρες της απόλυτης γνώσης και ηθικοί αυτουργοί της κατάντιας και μετατροπής του ανθρώπινου όντος από τη μέση και κάτω σε άνθρωπο - και από τη μέση και πάνω σε σκουλήκι. Είναι θέμα χρόνου να γίνουμε ολάκερα σκουλήκια. Όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ή έτσι τουλάχιστον πίστευα όσο ήμουν νέος σαν και σένα.